Frangens purum ærem
In Ascensione Domini
Continúa la serie de homilías en latín escritas hace quince años. He aprovechado que son del ciclo A para publicarlas ahora en este rincón latino. Todos aquellos que puedan leerlas, disculpen mi pobre latín. Faciant meliora potentes… Y aquellos que no puedan leerlas, ¿a qué esperan para estudiar latín? Les aseguro que mi latín es muy sencillo. Un cordial saludo. Prosit.
Et relinquis, pastor sancte, gregem tuum in hac valle profunda, obscura in solitudine et planctu et tu, frangens purum ærem, abis in inmortalem securitatem. Qui antea beati erant et nunc tristes et afflicti sunt, ubere tuo nutriti, te tamen orbati, quonam oculos suos vertent?
Hoc modo, fratres carissimi, iniciens notam tristitiae, frater Aloisius a Leone, narravit abitum Christi. Profecto nobis semper est triste valedicere cuidam amico. Et quemnam affectum sentirent discipuli cum debuerunt valedicere Christo quadraginta dies postquam ressurexit? Ideo, fortasse, cum Iesus vidisset vultos discipulorum tristitia adfectos, eis dixit: «Et ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usque ad consummationem sæculi».
Nobiscum eris? Sed si abis, sed si nubis etiam invidiosa delet imaginem tuam ascendentem in caelos. Sed Christus non nos eludet, vere manet nobiscum. Non tantum in pane eucharistico voluit manere- præsentia vera- sed etiam mittendo promissionem Patris, id est, Spiritum Sanctum.
Propter hoc, prima illa nota de tristitia vertenda est in gaudium. Habemus, ut praeterita hebdomada memoravimus, paraclitum, defensorem, patronum. Non sumus soli in bello contra inimicos animae quorum Daemonium præest. Ecce potentia Dei, Spiritus eius, qui nos facit testes resurrectionis Christi. Ecce Virtus Dei qua possumus peregrinari in toto orbe terrarum et adimplere præceptum Christi docendi et baptizandi omnes in nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti.
Sed antequam doceamus, ille Spiritus nos docet quia est Spiritus sapientiæ et revelationis ut nobis traditum est in epistula ad Ephesios. Propter hoc oportet implorare Spiritum Sanctum. Prima prex nostra cotidie sit semper invocatio Spiritui Sancto.
Tantum si habemus Spiritum Dei nobiscum possumus cognoscere Deum et etiam cognoscere nosmet ipsos quia Spirius illuminat vitam nostram quæ interdum in tenebris manet. In epistula ad Ephesios invenimus tres notas præcipuas et luminosas: scilicet vocationem spei, hereditatem et virtutem Spiritus.
Illa lux, in primis, dicit nobis nos esse advocatos ad vocationem quæ habet in fine spem. Homo qui sequitur Christum habet spem. Tamquam vita Christi, sic vita nostra. Christus passus est et nos patimur cotidie, sed Christus tamen resurrexit, et eodem modo nos, potentia Spiritus Sancti, debemus resuscitari ad vitam cælestem.
Hæc vita cælestis est enim hereditas nostra. Hereditas quidem quam præbet nobis Christus, nunc frater noster quia ascendit «carnatus» in cælos et hoc modo seminat spem carni nostræ mortali. Sumus heredes gloriæ sanctorum.
Et ad hoc faciendum habemus virtutem Spiritus in nobis. Illa virtus quæ in primis suscitavit Christum a mortuis. Christus discedit et eodem tempore manet. Pollicetur nobis adventum Spiritus Sacti. Certi sumus horum verborum quae angelus dixit: «Hic Iesus, -inquit- qui assumptus est a vobis in cælum, sic veniet quemadmodum vidistis eum euntem in cælum». Eum expectemus adhibita fiducia dum iter facimus in hac vita. Amen.
a. D. MMXI
